Wystawa została przygotowana w 70. rocznicę wybuchu drugiej wojny światowej i jest poświęcona jej początkowemu etapowi w południowo-wschodniej części obecnej Polski.

Ekspozycja jest przedstawieniem wojny z perspektywy obywateli niemieckich i sowieckich, do których kierowane były fotografie znajdujące się w oficjalnym obiegu.

Ekspozycja poświęcona została agresji Armii Czerwonej na Polskę w czasie II wojny światowej. Na planszach zaprezentowano m.in. sowiecko-niemiecką współpracę we wrześniu 1939 r., tragiczny los osadników wojskowych na Kresach Wschodnich, walki oddziałów polskich z wkraczającymi jednostkami Armii Czerwonej, losy ochotników – obrońców Grodna (ich symbolem stał się trzynastoletni Tadzio Jasiński, który zginął przywiązany do pancerza sowieckiego czołgu jako żywa tarcza) oraz zajęcie Wilna.

Obrona Wybrzeża trwała do 2 października 1939 r. Tego dnia poddali się obrońcy Helu, ostatniego skrawka wolnej Polski. Nieco wcześniej, bo 19 września skapitulowali żołnierze broniący Kępy Oksywskiej. Ich dowódca, płk Stanisław Dąbek, nie poddał się, wybierając samobójstwo zamiast niemieckiej niewoli.

7 września 1939 r. ostatnim pociągiem przyjechał do Warszawy amerykański fotograf, filmowiec i podróżnik Julien Bryan. Chciał zrobić kilka zdjęć zza linii frontu i bezpiecznie wrócić, nim wojska niemieckie dotrą w głąb kraju. Pozostał jednak w oblężonym mieście przez dwa tygodnie. Był jedynym zagranicznym fotoreporterem i czuł się zobowiązany do pokazania światu tragicznego losu jego mieszkańców.

Antoni Snawadzki urodził się w 1897 r. w Kaliszu i wychował w patriotycznej atmosferze. Wstąpił do Legionów Polskich, później działał w konspiracji POW. Po odzyskaniu niepodległości służył w Wojsku Polskim . Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. i w III powstaniu śląskim. W 1939 r. wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji pozostał w mieście i prywatnym aparatem fotografował jesienią 1939 r. zniszczone budynki, ślady walk i ekshumacje ofiar.

1 września 1939 r. o świcie, bez wypowiedzenia wojny, wojska niemieckie zaatakowały Polskę, a 17 września, bez wcześniejszego wypowiedzenia traktatów o nieagresji, Armia Czerwona wkroczyła na wschodnie ziemie II Rzeczypospolitej.