Ekspozycja opowiada m.in. o sprawie polskiej w 1944 roku, obecności Armii Czerwonej na Pomorzu, krwawym boju o Elbląg, sytuacji na Kaszubach i Kociewiu, czerwonoarmistach w Gdyni, zdobyciu Gdańska i powojennych zniszczeniach miasta, spaleniu żywcem gdańszczan w kościele św. Józefa, zbrodniach Armii Czerwonej (gwałty, grabieże, zabójstwa), zwalczaniu polskiego powojennego podziemia niepodległościowego.

Ekspozycja stanowiła zwieńczenie projektu edukacyjnego poświęconego tematyce sybirackiej realizowanego wspólnie z Gimnazjum nr 6 w Poznaniu. W głównej mierze dotyczy tragedii Polaków, którzy znaleźli się pod okupacją sowiecką w 1939 r. Oprawę plastyczną wystawy tworzy makieta sowieckiego łagru. Plansze zawierają fotografie i dokumenty, a także komentarz historyczny.

Ekspozycja przybliża wydarzenia na terenach, które obecnie wchodzą w skład województwa podkarpackiego, a w latach 1939–1941 znajdowały się pod okupacją sowiecką

Tematem ekspozycji są losy osób zesłanych w głąb Rosji i Związku Sowieckiego.

Losy Polaków na Syberii to temat rozległy, wielowątkowy i różnorodny. Ma on długą historię, sięgającą pierwszych zsyłek zorganizowanych podczas konfederacji radomskiej. Ofiarami deportacji byli głównie mężczyźni, uczestnicy walk zbrojnych lub działań konspiracyjnych.

Na początku stycznia 1940 r. zaobserwowano, że część stacjonujących w mieście żołnierzy sowieckich wyjechała na front fiński. W takiej sytuacji polscy konspiratorzy postanowili opanować miasto: koszary, więzienie, szpital, pocztę i dworzec kolejowy. Stamtąd mieli wyruszyć zdobytym pociągiem przez Zaleszczyki do Rumunii. Aby opóźnić pościg, planowali wysadzenie mostu na Serecie. Ekspozycja upamiętnia zryw w Czortkowie oraz jego uczestników.

Na wystawie przedstawiono akcję „Burza” na ziemiach północno-wschodnich, aresztowanie i internowanie żołnierzy AK, liczebność transportów i rozmieszczenie obozów NKWD w ZSRR, w których więziono internowanych Polaków, oraz losy poszczególnych osób.

Wystawa przedstawia sowiecki aparat represji po agresji ZSRS na Polskę 17 września 1939 r., historię deportacji ludności polskiej z terenu dawnego województwa białostockiego, mechanizmy tworzenia list deportacyjnych, przebieg aresztowań, drogę i pobyt na zesłaniu.

W lipcu 1945 r. oddziały Armii Czerwonej przy pomocy Wojska Polskiego oraz funkcjonariuszy i współpracowników Urzędu Bezpieczeństwa przeprowadziły szeroko zakrojoną akcję pacyfikacyjną na terenie Puszczy Augustowskiej i jej okolic, określanej mianem Obławy Augustowskiej. 12 lipca – na mocy ustawy uchwalonej przez Sejm – obchodzimy Dzień Pamięci Ofiar Obławy Augustowskiej.

Wystawa ukazuje najbardziej niezwykły rozdział historii polskiej diaspory – losy polskiej ludności cywilnej, która opuściła w 1942 r. Związek Sowiecki wraz z armią gen. Władysława Andersa. Po raz pierwszy w dziejach naszego kraju tak liczna grupa polskich obywateli znalazła się w odległych regionach świata na Bliskim Wschodzie, w Indiach, Afryce, Meksyku i Nowej Zelandii.

Akcja AB i mord w Katyniu były najbardziej jaskrawymi przykładami akcji represyjnych przeprowadzonych w latach 1939–1941 na ziemiach polskich pod niemiecką i sowiecką okupacją. W czasie „operacji katyńskiej” zamordowano około 22 tys. ludzi. Szacuje się, iż w trakcie akcji AB Niemcy rozstrzelali ok. 6,5 tys. Polaków. Razem z Polakami zamordowanymi w 1939 r. w analogicznych operacjach na ziemiach włączonych do Rzeszy dawałoby to liczbę około 50 tys. ludzi.

Wystawa prezentuje początki kina na ziemiach polskich oraz najważniejsze zjawiska i trendy w kinematografii II RP. Następnie przenosi nas w ponury czas II wojny światowej, przedstawiając sytuację, w jakiej znalazły się kino i teatr pod okupacją niemiecką, sowiecką oraz na uchodźstwie, a także uświadamiając, jaka była skala represji wobec polskich artystów filmowych i scenicznych ze strony obu okupantów.